Pani Jesień — Zofia Dąbrowska

Przeszedł sobie dawno

śliczny, złoty wrzesień…

Teraz nam październik

Dała pani jesień…

Słono takie śpiące,

coraz później wstaje,

Ptaszki odlatują,

hen, w dalekie kraje.

W cieniu, pod drzewami

cicho śpią kasztany,

każdy błyszczy pięknie,

niby malowany.

Lecą liście z drzewa

różnokolorowe,

te są żółto – złote,

a tamte – brązowe.

Jeszcze niby ciepło,

słonko świeci, grzeje…

aż tu nagle skądejś

wichrzysko zawieje.

Chmur wielkich deszczowych

nazbiera, napędzi…

tak się pan listopad

nauwija wszędzie